Uważam, że Księga Hioba odrzuca przekonanie, iż każde cierpienie jest karą za grzech. Pokazuje je jako próbę, której sens przerasta ludzki rozum, a godną postawą wobec niej jest wierność i pokora, nie zaś fałszywe wyjaśnienia.

Hiob to człowiek prawy i bogobojny, bogaty i szczęśliwy ojciec rodziny. Szatan twierdzi przed Bogiem, że Hiob jest pobożny tylko dlatego, że mu się powodzi, a Bóg pozwala poddać go próbie. W krótkim czasie Hiob traci stada, sługi i wszystkie dzieci, a potem zapada na bolesną chorobę skóry. Żona namawia go, by złorzeczył Bogu, ale on odpowiada, że skoro przyjmuje od Boga dobro, powinien przyjąć także zło.

Do Hioba przychodzą trzej przyjaciele: Elifaz, Bildad i Sofar. Zamiast go pocieszyć, powtarzają tradycyjną naukę, że nieszczęście spotyka tylko grzeszników, więc Hiob musiał zgrzeszyć. On jednak broni swojej niewinności i domaga się rozmowy z Bogiem. (…)

Dżuma, Albert Camus. W oblężonym przez epidemię Oranie giną niewinni, w tym dziecko sędziego Othona. Doktor Rieux nie szuka w tym głębszego sensu, odmawia pogodzenia się z cierpieniem i walczy z nim. Ksiądz Paneloux po śmierci chłopca zaczyna mówić o cierpieniu inaczej niż wcześniej, bardziej pokornie. Obaj bohaterowie przypominają dwie postawy Hioba: bunt i zawierzenie.

Lament świętokrzyski. Maria pod krzyżem patrzy na śmierć niewinnego Syna i jej cierpienie także nie wynika z żadnej winy. Podobnie jak Hiob wyraża ból w bezpośrednim zwrocie do Boga i ludzi, a chrześcijańska tradycja widzi w tym współcierpienie, które ma sens.

Księga Hioba uczy, że cierpienie bywa niezawinione, a człowiek nie powinien go tłumaczyć fałszywymi wyjaśnieniami. Nie daje gotowej odpowiedzi na pytanie „dlaczego?”, ale wskazuje postawę wierności i pokory wobec tajemnicy.

Nie przypisuj stanowiska przyjaciół samej Księdze: w zakończeniu to Hiob ma rację. Pamiętaj też, że Hiob nie jest bierny, tylko się buntuje i pyta.